» Doğayla Toplum Arasında Genç Bir Köprü » Peyzaj.org » Bahçe Türkiyenin Peyzaj Mimarlığı Portalı

Türkiyenin Peyzaj Mimarlığı Portalı

Peyzaj » Diyalog, Meslek ve Biz, Peyzaj Mimarlığı

Doğayla Toplum Arasında Genç Bir Köprü

22,214 Okuma 7 Yorum var Damla Bayındır

demet-ilhan

“Camdan baktığımda herşey peyzaj benim için! Karşıdan geçen yol, binanın duvarı ya da şuradaki bahçe.. ” diyor henüz yirmi dördünde olan peyzaj mimarı Demet İlhan.

İstanbul Üniversitesi’ ni 2008 yılında bölüm ve fakülte birincisi olarak bitirmiş, genç, başarılı, çalışkan, işini seven ve genç yaşına rağmen yurtdışında çeşitli mesleki organizasyonlara katılmış, şuanda da www. peyzaj. org adlı web sitesinin editörlüğünü yapan bir mimar. 1985 yılında istanbul’da doğmuş, Cağaloğlu Anadolu Lisesi’ ni bitirdikten sonra, İstanbul Üniversitesi peyzaj mimarlığına girmiş. Türkiye’de olan eğitim sistemine biraz sitemli; “burada öss diye bir sınav var, öğrenciler isteklerini değilde puanlarını sıralıyorlar, ama ben şanslıyım ki istediğim bölüme girdim” diyor.

Henüz çok genç, biraz da minyon bir tipi var, hala bir üniversite öğrencisini andırıyor. Son derece rahat bir şekilde de karşımızda oturuyor. Çizim kalemi elinde iken eli titremiyor, kalemi kağıda dokundurmaktan korkmuyor. Kendinden ve bilgilerinden emin olmasından gerek, hiç stresli görünmüyor. Sohbet edercesine rahat, yavaş bir şekilde sorularımızı yanıtlıyor.

Bilmeyenler için kısaca açıklayalım, peyzaj; binaların dışında kalan bahçeler, yollar, duvarlar, havuzlar gibi dış mekanların tasarımı için yapı bilgisi, estetik, hidroloji, çizim tekniği, dendroloji gibi donanımlarla eğitilmiş mimarların yaptığı projelerdir.

Diğer sayısal bölümler kadar yaygın olmayan bir bölümü neden seçtiğini merak ediyoruz. ” Lise 1. sınıfa giderken matematik hocamın zoruyla sayısal bölüm seçtim ve sayısal meslek gruplarını incelemeye başladım. O yaz da, ailemle Bodrum tarafına bir tatil köyüne gitmiştik. Oranın dış çevresine hayran oldum. Binalar değildi hayran olduğum. Havuz, yürüyüş yolları, yeşil alanlar.. Otelin yöneticileriyle görüştüm, bu işlerle peyzaj mimarlarının ilgilendiklerini, calıştıkları peyzaj mimarının da o sırada otelde kaldığını öğrendim. Görüştürdüler, onun anlattıklarıyla kafaya koydum: bu mesleği istiyordum! Yoktan var etmek, bana ait mekanlar olsun istedim. ” diye açıklıyor neden peyzaj mimarlığını istediğini. İşini çok fazla seviyor Demet İlhan. Öylesine seviyor ki, ülkesinde peyzaj mimarlığının tanınıp tanınmaması nı dert etmiyor. “Türkiye’de herşey tanıtım. Peyzajın tanıtımı yeterli değil. En basiti, yurtdışında bir yol projesinde bile , inşaat mühendisleri, mimarlar, elektrik mühendisleri herkez çalışıyor ve hepsinin başında bir peyzaj mimarı oluyor. Nedeni şu, bir mühendis ben bu yolu buradan en az maliyetle nasıl geçirebilirim diye hesap yaparken, peyzaj mimarları ben bu yolu buradan en az maliyetle, doğaya en az zararı vererek, estetik biçimi yüksek bir biçimde nasıl geçirebilirim diye hesap yapar. Peyzaj mimarıysanız, her konuda biraz birşey biliyorsunuz. Okulda mesleki donanımın temelini veriyorlar, siz istediğininizi seçip geliştirebilirsinizde. Ama projelendirme, sunum teknikleri, sulama, aydınlatma gibi hemen her konu hakkında temel şeyleri biliyoruz. ”

Onun için proje hazırlamak, günlerce çalışmak, gerektiğinde uykusuz kalmak sorun değil. Öylesine keyif alıyor ki projelerinden, onun için bir hobi gibi. ”İnsan bildiği zaman, işten keyif alma kısmı başlıyor, bilmezsen eğim hesaplamanın formülü neydi, bunu nasıl yapacaktım diye düşünmekten keyif falan alamazsın” diyor. Buradan işinde ne kadar iyi olduğunu hemen anlıyoruz. Proje çantasından bir proje çıkartıyor. Kendine özel kalemler, silgisi.. Çıkarttığı projeye baktığımızda bizim anladığımız sadece, bir dosya kağıdına el ile düzgün bir biçimde çizilmiş, boyanmış, kuş bakışı bir mekan. İçinde restorant, kafeler, teraslar ve otoparkların bulunduğu güzel bir mekan. Oysa o, o masanın üstündeki dosya kağıdı için günlerce uğraşmış. Eline çizim kalemini alıp anlatmaya başlıyor:

“Bizim mesleğimizde canlı cansız bütün malzemeleri kullanıyoruz. Çalışma alanımız geniş. Kapsamlı düşünmek zorundayız çünkü şahsa değil, topluma çalışıyoruz. Çünkü sokaklar insanlarındır ve insanlar o mekanlarda yaşar. Örneğin bu proje. Gördüğünüz şu otoparkın, araçların gireceği yerler milim milim hesaplıdır. Mekanı elimize aldığımızda önce araziyi tanıyoruz. Toprağını, iklimini, çevresinde yaşayan insanları.. Çok büyük projelerde insanları tanımak için anket yapılıyor, normal çaplı projelerde ise az buçuk biliyor oluyorsunuz çevreyi. Daha sonra alanda fotoğraflar çekilir, hava fotoğrafları, arazi fotoğrafları, toprak fotoğrafları.. Hava fotoğraflarının ayrı bir sistemi var, uydudan çekiliyor. Fotoğrafları inceliyoruz, eğimini analiz ediyoruz, fonksiyonlarını yerleştiriyoruz ve yavaş yavaş tasarımı ortaya çıkarıyoruz böylece. Bazen öyle bir arazi geliyor ki, gittiğimizde insan boyuna gelmiş yabani otların arasında geziniyoruz. Hepsini tanımak önemli, hangisinin zehirli, hangisinin zehirli olmadığını bilmek lazım. Zaten böcekten korkan, bitkilere alerjisi olan insanlar peyzaj mimarı olamazlar. Çamura batana kadar çalıştığımız oluyor, ya da buz gibi havada röleve yaptığımız. Ben, mezun olduğumdan beri peyzaj mimarı olarak, kendimi diğer insanlardan farklı hissediyorum. Onlar o yolu yürümek için yürüyor, ben ise o yolu bilerek geçiyorum. Sürekli düşünüyorum, acaba buranın eğimi ne kadardır, merdiven mi konulabilirdi.. Bakmakla görmek arasındaki farkı öğrendim ben mesleğimle. ”

Öylesine benimsemiş, öylesine sevmişki Demet İlhan mesleğini, günlerce ışığını kapatmadan çizdiği ya da tasarımda bir noktada tıkanıp yattığında gecenin bir yarısı aklına gelip kalktığı çok olmuş. “Gelen her işi yapacaksın. Yapılamayacak iş yoktur! Ne polis katili beğenebilir, ne de doktor ben bu hastaya bakmam diyebilir. Aynen öyle. Arazi çok kötü olabilir, eğimi çok fazladır ve yapılamayacak şeyler istenebilir. Yapacaksın! Çok sık değil ama ara sıra değişik yerlerden projeler gelir. Uğraşıp yapıyorsun, onlar değiştirin diyor. Önce projenin neden böyle hazırlandığını anlatıp ikna etmeye calışıyorsun, hala istemiyorsa kimseyi mutsuz olacağı mekanlarda barındırmaya hakkımız yok, o yüzden itiraz edemiyorsun işte ona. Mecbur yeni alternatifler arayıp yapıyorsun. Ama yaptıklarımdan, günlerce uğraştığım projelerden bir gün dahi sıkıldığımı hatırlamıyorum. ” diyor İlhan. Anlattığında dahi sıkılmıyor, sıkılarak anlatmıyor mesleğini. Sürekli gülümsüyor, içini sıkan bir durumu anlattığında ise gözleri pencereden çıkıp, sonu gelmeyen bir yolculuğa çıkıyor. Bir yanı duygusal, bir yanı ise “nolursa olsun gülerim” diyenlerden. Bazı yolların engelli insanlar için düşünülmediğini, yoldaki uygulanan girintili çıkıntılı granitlerden anladığını söylerken sesi durgunlaşıyor, gözleri gülmekten vazgeçiyor. Hemen ardından bir proje uygulamasına gittiğinde bir çiftin, bahçelerindeki 4m2′lik bir alan için, nasıl birbirlerine girdiklerini ise heyecanlı heyecanlı anlatıyor.

Sohbetimiz bittiğinde çoktan iki buçuk saati geride bırakmışız. Dışarıya çıkıyoruz, yağmur bastırmış, hemen kucaklaşıp ayrılıyoruz. Ardından bakarken içimizden geçirmeden edemiyoruz, “kim bilebilir şu rampayı çıkan genç kızın, içinden bu rampa daha farklı nasıl yapılırdı?” diye geçirdiğini..

Damla Bayındır - Marmara Üniversitesi - Gazetecilik

carpe-diem

Peyzaj.org iceriginin kopyalanmasi halinde 5846 sayili kanuna gore yasal islem uygulanir.
Bu yazi 11 Haz 2009 tarihinde Diyalog, Meslek ve Biz, Peyzaj Mimarlığı kategorisi altinda Damla Bayındır yazdi. Bu yaziya yapilacak yorumlardan haberdar olmak icin RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz. Yorumlar icin yorum rss, tum yazilar icin Yazi rss baglantilarini kullanabilirsiniz.

7 Yorum Yapılmış »

sezai okcu demişki:

kendisinden başka hiçbir canlıya yaşama şansı vermeyen insan zihniyetinin hızlıca kirtlettiği doğayı ve tükettiği canlı çeşitliliğini bilip umutsuzlukla kıvranırken; mesleğini seven idealist bir insanın doğa,canlılar ve bütün insanların yaşama alanlarıyla ilgili tertemiz düşünce ve planlarının olması beyinmizdeki karanlığı aydınlığa taşıyor.birde peyzajın hemen hemen hiç tanınmadığı ülkemizde böyle kararlı,mesleğini seven insanların çıkması peyzaj için bir çığırdır.bu yüzden demet hanıma başarılar diliyorum.(sezai okcu:peyzaj teknikeri ankara)

28 Mayıs 2009 Saat 10:39

Demet İlhan demişki:

Teşekkür ediyorum ve mesleğimizi ülkemizde tanıtmak ve tanımlamak öncelikle bizlerin elinde diye düşünüyorum…

31 Mayıs 2009 Saat 22:01

emine can demişki:

içindeki azim ve başarı için kendisini kutluyorum.mesleğimizin tanınması ve gerekliliğinin benimsenmesi için böyle arkadaşlara ihtiyacımız var. başarılarının devamını diliyorum. keşke kendisiyle tanışmak gibi bir imkanım olsaydı. (emine can-Peyzaj teknikeri -Giresun)

2 Haziran 2009 Saat 12:07

peyzaj demişki:

takdir edilesi örnek alınası mimar..Peyzaj Mimarlığı 2.sınıf öğrensiyim.Benimde en büyük hayalim di Peyzaj Mimarlığı okumak .. röportajda tek bir şey dikkatimi çekti.
toprak bizim mesleğğimizin temeli,o olmazsa bizde sınırlanmş oluyoruz.bana mantıklı gelen ve bnm hocalarımn bana öğrettiğine göre müşteriden önce toprak dinlenmeli ve toprakla müşteri arasında ortk bir yol bulunmalı,yanlış kullanılan toprak kayıp edilmiş demektir.ve kaybın yerine gelmesi için yıllar geçmesi gerekir.yani topraga ’sen erguvan yetiştiriceksin!!!’ diyemez diye biliyorum… ” yapılmayacak şeyler istenilebilir.yapacaksın!” mantığı garip gelddi bana..

5 Haziran 2009 Saat 00:11

seda kendir demişki:

Sevgili çiçeği burnunda meslektaşıma başarılarının devamını dilerim.
Mesleğin kapsamını çok güzel benimsemiş ve hayata geçirmeye hevesli olmasını destekliyorum. Peyzaj mımarlığı, yalnızca kağıt üzerine çizilen bir kaç daireden ya da ağaç dikmeden ibaret değildir. Peyzaj mımarlığı mesleği, doğanın koruma-kullanma dengesi içerisinde sürdürülebilirliğini sağlamak ve insanla doğayı bütünleştirebilecek mekanlar yaratmaktır. İşte bunu kavrayabildikten sonra Demet İlhan gibi peyzaj mimarlarının sayısı artacaktır diye düşünüyorum. Teşekkürler (Seda Kendir Peyzaj Mimarı /İstanbul)

5 Haziran 2009 Saat 10:38

Demet İlhan demişki:

Öncelikle yorumlar için çok teşekkür ederim.
Sonrasında 2. sınıf öğrencisi olan \’peyzaj\’ın yorumundaki düzeltmeyi yapmak istiyorum. Röportaj çok kapsamlı, detaylı ve soru-cevap şeklince yapıldı. Dergide ise yukarıda gördüğünüz şekliyle yayınlandı. Röportajda kullandığım \’yapılmayacak şeyler istenilebilir, yapacaksın\’ cümlesi; toprağın, eğimin, arazi dokusunun ve iklimin imkan vermediği bitki türlerinin kullanılması,uygulaması anlamında değildi. Henüz yapısal tasarım aşamasında olan bir projenin fonksiyon alanlarındandı kastettiğim. Örneğin; yürüyüş yolu istenmiyorsa, illa hayır yrüyüş yolu olmak zorunda denilemez. Yoksa orada yaşayan kullanıcılar mutsuz olacaktır. Uygun olan fonksiyon alanları sunulur ( villa bahçesi ölçeğindeki projelerden bahsetmiyorum), daha sonra uzlaşılarak projenin yapısal kısmı, konsept çizgileri kesinleşir. Ama elbetteki bu aşamaya gelene kadar ikna gücümüzü de kullanarak, uygun olabilecek fonksiyonları, çeşitli alternatifler ışığında kabul ettirip kesinleştirebiliriz. Umarım yaşama alanlarına uygun olmayan bitkilerin istenmesi ve dikilmesi konusundan bahsetmediğimi ve villa bahçesi ölçeğinden bahsetmediğim konusunu açığa kavuşturmuşumdur.

Bilinçli meslektaşlarımızın sayısının artacağına yürekten inanıyorum; inanmak istiyorum. Öğrenirken biraz özen göstermek, çalışırken biraz özen göstermek, çevremize biraz özen göstermek… hepsi bu aslında.
Teşekkür ediyorum

5 Haziran 2009 Saat 12:53

Damla Bayındır demişki:

Öncelikle vakit ayırıp ta, Demet İlhan’la geçirdiğim 2 saati, sığdırdığım bu yazıyı okuyan herkeze cok tesekkurler.

Yazıda bahsettiğim gibi,benim gördüğüm Demet İlhan; yolun başında olmasına rağmen mesleğini seven ve severek yapan bir mimar.Röportajımızı onun iş çıkışında bir saate sığdırmamıza rağmen,üzerindeki yorgunluk sadece “geç kalmayayım” yorgunluğuydu benim gözlemlediğim.

Umarım çok daha büyük başarılara imza atar,keyifli okumalar sıkılmamanız dileğiyle…
Damla Bayındır

18 Haziran 2009 Saat 13:27